XXX. Zelfbeeld

vintage piano_sEen kwartier voor aanvang van zijn optreden op de releaseparty voor zijn nieuwe album zat Milo opgekruld in een hoekje van de kleedkamer die voor hem gereserveerd was. Voor het eerst in zijn leven zag hij er tegenop om op te treden, zo erg dat hij inmiddels had overgegeven. Faalangst. Voor datgene wat hij het beste kon van alles.
Iemand klopte op de deur.
“Milo?”
Milo reageerde niet.
De deur ging open en Rick kwam binnen. Toen hij Milo ontdekte, in de hoek op de vloer, sloot hij zachtjes de deur en hij kwam naar Milo toe. “Hé,” zei hij zacht, zijn stem gedempt alsof hij tegen een angstig hertje praatte. “Wat is er aan de hand?”
Milo kneep zijn ogen dicht en verborg zijn gezicht in zijn armen. Na een hele tijd piepte hij: “Ik ben bang.”
“Dat snap ik wel,” zei Rick.
Milo begreep dat hij het goed bedoelde, maar Rick snapte er natuurlijk geen donder van. “Nietwaar,” fluisterde hij na een tijdje.
“Wat zei je?”
“Je snapt er geen bal van.”
Rick antwoordde niet. Hij legde geruststellend zijn hand op Milo’s schouder.
“Ik kan niet.”
“Natuurlijk wel.”
Nog eens, nu met meer nadruk: “Je snapt er geen bál van.”
“Leg het me dan uit.”
Nukkig zweeg Milo.
“Kom, jongen.” Rick pakte hem vast en hees hem overeind.
Milo wankelde. De enige reden dat hij niet viel was dat Rick hem stevig vasthield.
“Je weet dat je steengoed bent,” zei Rick kalm. “Je weet het. Het gaat vast geweldig.”
Milo wierp een blik op zichzelf in de passpiegel aan de andere kant van de kleedkamer, naast de deur, en sloeg zijn ogen meteen weer neer. “Ik zie er niet uit.”
“Hou op, je ziet er fantastisch uit.”
“Straks vinden ze het niet leuk.”
“Natuurlijk vinden ze het wel leuk. Je vindt het zelf toch goed, wat je gemaakt hebt? Iedereen wil het horen.”
Milo schudde zijn hoofd. “Straks vinden ze het niks.”
“Jawel. Je weet dat iedereen het goed gaat vinden.”
“Nietwaar.”
“Wel waar. Kom op Milo.”
Milo snoof. Nog eens, zachtjes: “Ik kan niet.”
“Jawel. En je gaat het doen ook.” Rick zette Milo op de stoel voor de make-upspiegel en haalde een glas water voor hem. Milo perste zijn lippen op elkaar.
O shit. Ik wil coke. Ik wil coke. Ik wil coke. Ik wil coke. O shit.
De deur ging open, er kwamen meer mensen binnen. Milo deed zijn ogen weer open en zag zijn band. Hij hoorde gepraat maar verstond niets. Met trillende handen veegde hij langs zijn gezicht.
“Gaat het Milo?”
“Nee,” zei hij, opzij kijkend. Jesse.
Jesse keek hem diep aan. “Kom op,” zei hij na een tijdje zacht. “We doen het. Samen. Kom op.”
Milo schudde haast onzichtbaar zijn hoofd.
“Jawel. Kom op.”
“We gaan, let’s go!” Rick klapte in zijn handen en liep de deur van de kleedkamer uit. Van op de gang klonk zijn stem nog eens. “Let’s go!”
“Kom op,” zei Jesse. “We gaan het doen. Kom, Milo.”

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Schrijfsels en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s