XXIX. Dynamiek

vintage piano_sFletcher zat in de live room van de studio en speelde. Hij speelde met waanzinnige timing en een ongelofelijk gemak. Milo zat achterovergeleund in een grote, leren bureaustoel naast de technicus en luisterde. Pas toen Fletcher in de microfoon vroeg of hij nog een take wilde, deed Milo zijn ogen open. “Eentje nog,” zei hij, zijn ogen gericht op het soundboard.
“Vanaf waar?”
Milo sloot even zijn ogen. Hoorde het nummer in zijn hoofd. “Doe maar vanaf het refrein.”
“Ook het refrein? Of daarna pas?”
“Daarna pas.”
“Oké.”
“Wacht. Misschien moeten we het gitaarstuk een keer live meespelen. Voor de dynamiek.”
“Oké,” zei Fletcher weer. En na een korte stilte: “Kom je?”
Nu keek Milo wel op naar hem. “W-wat?” Zijn stem klonk ineens heel anders dan eerder. Als van een verrast kind. Onschuldig. Jong.
Fletcher maakte een hoofdbeweging. “Je speelt toch gitaar, of niet?”
“Jawel, maar,” begon Milo.
“Kom op dan.”
Laten we Jesse even bellen. Die is zo hier.
De woorden kwamen niet over zijn lippen. In plaats daarvan ging Milo de live room binnen.
Fletcher keek hem aan en Milo sloeg zijn ogen neer. Hij voelde dat hij rode wangen kreeg. “Ik heb het eerlijk gezegd niet zo vaak,” begon hij, maar hij maakte de zin niet af, om meteen weer een andere zin te beginnen: “Volgens mij kunnen we niet,” maar ook die zin maakte hij niet af. Milo pakte zijn witte Les Paul, die elke dag klaar stond en waar hij nog geen noot op had gespeeld sinds ze de studio in waren gegaan. “Ik denk dat ik, eh. Is deze, eh,” hij keek naar de mensen aan de andere kant van het glas. Maar voordat er iemand had kunnen reageren speelde hij twee akkoorden om zelf te horen of het geluid goed was. Hij draaide wat aan de stemknoppen, speelde weer een noot, draaide nog wat, sloeg alle snaren aan. Zijn ogen sluitend boog hij de vingers van zijn linkerhand.
“Vanaf na het refrein?” vroeg de technicus.
Milo beet op zijn lip. Pas na even: “Eh, nee.” Hij keek naar Fletcher en een seconde lang vroeg hij zich af waarom deze geweldige muzikant op hem zat te wachten. Waarom iedereen op hem wachtte. Waarom iedereen deed wat hij wilde. “Nee, eh,” hij wilde dat hij minder onzeker klonk, verdomme, “vanaf het begin.” Hij zag Fletcher vanuit zijn ooghoek knikken.
De technicus startte de tape.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Milo Morris, Random writings, Schrijfsels en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s