Single

sunsetMet Valentijnsdag in het vooruitzicht komt de film How To Be Single in de bioscopen. Een film die de schijn wekt een hart onder de riem te zijn voor de ‘happy singles’ van deze wereld. Naar wat ik begrijp denken veel mensen nog steeds dat ‘happy singles’ helemaal niet happy zijn.

Ik ben single. En niet zo’n beetje: ik ben bijna 45 en heb daadwerkelijk nog niet één echt vriendje gehad. Nee, serieus. Daar moeten mensen soms aan wennen. Zo zei een tante enige jaren geleden tegen me dat “lesbisch zijn helemaal niet erg is”, en dat ik mijn eventuele vriendin best mee mocht nemen naar familiefeestjes. Ruimdenkend, lief, maar ik ben niet van het type dat haar seksualiteit verbergt.

Ooit liep ik met een vriendinnetje naar school. Het ging over het hebben van vriendjes (nou ja, over haar vriendjes, ik had er geen) en ze zei tegen me dat ze wel begreep waarom ik niet bang was voor een gebroken hart. Want ik hoefde niet bang te zijn dat een jongen verliefd op me zou worden; ik was “gewoon niet zo knap”. (Letterlijk. Ik herinner het me als gisteren.)

Natuurlijk werd ik wel verliefd, een paar keer zelfs. Maar natuurlijk op van die mannen die je eigenlijk niet wilt of kunt hebben (lafbek die niet met mij gezien durfde te worden, zelfingenomen knapperd, iemand die al bezet was, dat werk). En daarna was ik niet meer zo bezig met het hebben, of krijgen, van een partner.

Vandaag ben ik er helemaal niet meer mee bezig. Het komt niet eens bij me op dat een partner een verrijking zou kunnen zijn van mijn leven. Als ik in een café zit, scan ik nooit de ruimte op zoek naar een geschikte kandidaat. Ik heb nog nooit overwogen me in te schrijven op een datingsite. Ik heb leuke en knappe vriendjes te over, maar het komt niet bij me op om aan hen te denken als een potentiële partner.

Want, waarom eigenlijk? Alles in mijn leven is, zoals ik het zou willen hebben. Pasgeleden keek ik rond in mijn huisje en dacht, misschien is dit wel de meest gelukkige tijd van mijn leven tot nu toe.

Wat mij betreft moet een partner een toevoeging zijn aan wat er al is. Maar aan een toevoeging heb ik op het moment helemaal geen behoefte. Ik heb wat ik wil, ik doe waar ik zin in heb. Ik hoef niet expres mijn belevenissen te delen met iemand anders. Bovendien voel ik me sexier dan ooit, aantrekkelijker dan ooit, beter dan ooit.

Ik durf te wedden dat de singles in de film How To Be Single aan het einde bijna allemaal tóch voorzien zijn van een partner, linksom of rechtsom. En ik begrijp ook best dat mensen die hun leven met een ander delen denken dat je vooral (of alleen) daar gelukkig van wordt. Maar je mag het best geloven hoor, als er iemand is die beweert ‘happy single’ te zijn. Ik ben er namelijk ook één.

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Inspiratie, Persoonlijk, Random writings. Bookmark de permalink .

2 reacties op Single

  1. beaunino zegt:

    Ik was ook een tijd happy single. Ook met mijn kind heb ik alleen gewoond tot hij 5,5 was. Ik zei het precies zo: een aanvulling, geen invulling. En hoewel ik moeilijke tijden heb meegemaakt was ik ook gewoon gelukkig. Ik lag vaak gewoon lekker te lezen ’s avonds. Alleen toen mijn zoon klein was vond ik het wel moeilijker. Je bent dan ook zo in je vrijheid beperkt.
    Ik ben ook benieuwd hoe de film eindigt. Waarschijnlijk zoals de grote meute het graag zou zien;-)

  2. Mack zegt:

    Nee, dat is mij nooit gelukt, happy single te zijn. Moet je vrouw voor zijn zou ik bijna denken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s