Reünie

Een vroegere vriendin nodigde me uit voor een reünie. Een reünie van allemaal mensen die elkaar nog kennen uit de jaren ’80, toen er nog Koude Oorlog was. Mijn tienertijd. Ik ga niet.

Er gebeurden dingen in mijn tienertijd die ik voor de rest van mijn leven niet meer vergeet. Nu ben ik gezegend met een behoorlijk selectief geheugen; over het algemeen herinner ik me vooral de leuke dingen. Over de minder leuke dingen moet ik echt even nadenken. Maar sommige dingen kwamen zomaar ineens bovendrijven toen ik die uitnodiging via Facebook voor die reünie ontving.

Niet altijd als laatste worden gekozen tijdens gym – welnee. Maar wel dat iemand ooit voor de grap achter mijn rug een brandslang open draaide zodat ik de rest van de dag met een nat pak door de schoolgangen moest. En dat het vriendje van mijn beste vriendin eiste dat ze niet meer met mij om zou gaan, anders zou hij het uit maken. En dat een groepje meisjes mij elke dag (elke dag!) uitmaakte voor ‘paard’.

Altijd te horen krijgen dat ik er nooit bij zou kunnen horen, wat ik ook deed. Dat tegen me werd gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat mijn hart gebroken zou worden, want ik was te lelijk om ooit een vriendje te krijgen.

Dat ik op een gegeven moment fakete ziek te zijn zodat ik maar niet naar school hoefde.

Elke keer dat ik werd uitgejouwd om iets volkomen normaals. Elke keer dat ik de dansvloer niet op durfde tijdens de disco in het jeugdhuis omdat ik uitgelachen werd als ik me ook maar bewoog. Elke keer dat ik me klein maakte om maar niet op te vallen.

Het waren precies die herinneringen waardoor ik zonder verder na te denken op de ‘decline’-knop drukte.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

4 reacties op Reünie

  1. Sabina zegt:

    Heel, heel heftig Jacqueline, en dan zeggen ze dat woorden/schelden geen pijn doen….

  2. Mrs. T. zegt:

    Pfffft, wat kunnen kinderen/mensen elkaar toch aandoen.

  3. Jackles zegt:

    Gelukkig ben ik er zelden meer mee bezig. Ik herinner me echt vooral de leuke dingen. Maar soms gebeurt er iets waardoor dit ineens omhoog springt… Ik had er nog nooit een woord over gezegd in het openbaar, en dacht deze X, ik doe het 1x & daarna is het ook wel goed. Bij deze dus…!
    Weet je, uiteindelijk heeft het me (mede) gemaakt tot de mens die ik nu ben. En op die mens ben ik trots. Ik heb alleen inderdaad nog steeds geen vriendje kunnen vinden. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s