WE-300: Verwennen

Ja, ja, weer te laat voor de opdracht bij Plato. Ik heb geen excuses. Maar ik heb in ieder geval wel geschreven.

Vanuit mijn huis aan de zee keek ik uit over het strand. Het was avond, of misschien ochtend; ik kende de omgeving nog niet zo goed, had het huis pas betrokken en op één of andere manier wist ik nog steeds niet waar het oosten lag, en waar het westen.
Ik wachtte op hem. Ik wenste hem. En omdat ik hem wenste kwam hij natuurlijk.
Geen idee of hij hier wel moest zijn. Het kwam door mij, en niet door hem, dat hij er was.
Hij kwam aangelopen over het strand, zo herkenbaar aan zijn manier van lopen, de manier waarop hij zijn schouders bewoog. Afijn – herkenbaar voor mij. Ik had hem zo lang en vaak geobserveerd dat ik alles aan hem herkende. Alsof hij mijn oude geliefde was.
Tot mijn teleurstelling was hij niet alleen. Hij liep samen met de enige vrouw in zijn leven. Ondanks dat ik haar gezicht niet zag wist ik dat zij het was.
Ze passeerden mijn huis, zacht pratend, hand in hand. Leken de in de zachte wind tinkelende belletjes aan mijn veranda niet op te merken. Waren alleen bezig met elkaar. De rest van de wereld bestond niet voor hen. Alsof ze ergens anders waren en ik hen per ongeluk kon zien, als een luchtspiegeling uit een andere wereld.
De over de duinen schijnende zon rekte hun schaduwen uit over de branding. De zacht aanspoelende golven voegden hen samen tot één. Zoals het hoorde.
De vader en zijn dochter.
Met gesloten ogen luisterde ik naar de wind, het tinkelen, het zachte ruisen van de zee.
Hij was hier was geweest. Mijn wens was uitgekomen, ik had gekregen wat ik wilde. Ik had bijna alles gekregen wat ik leuk en lekker vond.
Bijna alles.
De rest zou ik waarschijnlijk voor altijd moeten dromen.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Schrijfsels, Word Exact 300. Bookmark de permalink .

5 reacties op WE-300: Verwennen

  1. Pingback: De WE voor oktober 2013 | Platoonline

  2. platoonline zegt:

    Jackles, of je nu vroeg of laat bent, ik sluit je in mijn hart en ik geef je een link.
    Deze blog lijkt wel geschreven met een pen van hartepijn en het bloed van je verlangen. Zo mooi bouw je je zinnen op dat de eenzaamheid van de hoofdpersoon tastbaar wordt. Heel mooi.
    Ik ben blij dat je deze keer weer meedeed.

  3. Corline zegt:

    Mooi, triest, warm, eenzaam….. Goed geschreven WE.

  4. Mooi. Ik zag het prachtige strandhuis voor me uit de serie ‘Revenge’, weet niet of je die serie kent. Daar stond dan die vrouw, zacht briesje, tinkelende belletjes…. Op de een of andere manier was het allemaal net aan haar neus voorbij gegaan en nu was het te laat. Misschien. Mooie WE.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s