WE-300: Indrukken

Soms is het nodig dat je je van zaken bevrijdt, dat je dingen structureert of zelfs verwijdert, voordat het weer lukt. Voordat de inspiratie weer komt. Voordat ‘het’ weer kan stromen.
Uit zo’n periode kom ik.
Dat betekent dat ik een tijdje geen deel heb genomen aan WE-300. Ik zag dat me dat niet in dank is afgenomen, maar soms gaan de dingen nou eenmaal zoals ze gaan.
Nu de energie weer rijkelijk vloeit en de inspiratie er weer is, heb ik weer wat (fictiefs) geschreven. Ik ben een beetje roestig. Excuses daarvoor. Om ‘het’ weer een beetje in de vingers te krijgen heb ik een oude opdracht van Plato genomen. Hopelijk draagt u het me niet te erg na.

Overigens: geschiedenis herhaalt zich niet; geschiedenis rijmt.

24 juni 2013:
*belangrijke toevoeging*
Dit verhaal is fictief; ik ben geen hopeloze junk.

Vroeger was ik stil en teruggetrokken. Niet omdat ik sociaal niet vaardig was (of misschien dat ook wel, maar daar ben ik nooit achter gekomen), maar omdat alles altijd zo hevig was. Zo hard. Zo heftig dat ik er niet tegen bestand was. Ik meed situaties waarin ik overweldigd kon worden; van de dingen die andere mensen van mijn leeftijd deden, deed ik zo veel mogelijk niet. Want harde geluiden, veel licht, mensenmassa’s, het waren allemaal dingen waar ik niet tegen kon. Waar ik bang van was. Waar ik, god verhoede, van ging huilen.
Weet je waar je minder bang door wordt? Door cocaïne. Niet voor lang, maar vaak net lang genoeg om je ergens uit te redden of een veilige plaats te zoeken. Of je moet ervoor zorgen dat je voldoende bij je hebt – dan maakt het niet uit, dan hou je het de hele avond uit, de hele nacht, of twee, misschien wel drie dagen achter elkaar.
Uiteindelijk is het me gelukt. Tegenwoordig ben ik. Ik ben allerlei dingen waar andere mensen naar reiken, van dromen. Zoals rijk, en beroemd.
Iemand zei me dat ik ermee op zou moeten houden. Sterker, ik ben wel eens de laan uit gestuurd omdat ze hadden gezien dat ik gebruikte. Maar als je gewoon goed oplet, dan kan het wel. Dan hoeft niemand het te merken. Je gaat je onzeker of angstig voelen, doet een klein snuifje en poef, je voelt je zekerder dan ooit.
Heel soms wil ik het zelf. Ophouden. Maar ik weet dat het niet kan. Ik ben er niet sterk genoeg voor. Ik kan de impressies, de beelden, de sensaties en het effect dat deze op me hebben gewoon niet aan. Dus ga ik ermee door. Want anders kan ik niet verder. Anders kan ik niemand meer zijn.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Schrijfsels, Word Exact 300. Bookmark de permalink .

7 reacties op WE-300: Indrukken

  1. ‘Anders kan ik niemand meer zijn’ – heftige zin. Zo triest ook….

  2. hartelijkehothulk zegt:

    Indrukwekkend hoe eerlijk je het verwoord.
    Hoewel ik tegen elke vorm van stimulantia ben.
    Ik ken je natuurlijk niet persoonlijk (zou daarom graag eens de bovenzijde van je schrijfhand willen lezen) maar weet dat je een sterke vrouw bent, die vermoedelijk nogal wispelturig is. Mogelijk dat cognitieve therapie je kan helpen?
    Want die leert je, “wanneer gevoel en verstand op een lijn zitten, je dan pas een beslissing kan maken”.
    Ook leert het je, jezelf de vraag te stellen, “is het waar wat ik nu voel”?
    Je mag mij altijd vragen he?

  3. platoonline zegt:

    Indrukwekkend geschreven Jackles, ik kan niet anders zeggen. Je bent behoorlijk in staat om in de huid van zo’n junk te kruipen. Ik weet niet of ze precies zo denken maar het zou heel goed kunnen. Mooie WE. Ik zal hem linken.

    Overigens: ik neem je beslist niet kwalijk dat je een tijdje niet meeschreef. De WE is toch geen soort van verplichting? En ik kan me ook voorstellen dat je in een mindere periode hebt gezeten waardoor je niet kan schrijven (want je schrijft nooit zo maar wat).
    Ik meen dat ik hier ooit schreef dat de geschiedenis zich herhaalt (een tijdje bloggen en een tijdje stoppen etc) maar dat was niet lelijk bedoeld. Hooguit dat ik het verrekte jammer vind dat je er dan niet bent en je mis (zoals mijn oude opa Rol altijd mopperend en mompelend in de tuin kon rondstruinen omdat die verdomde aardbeien waar hij zo van hield, maar niet wilden groeien. Ze kwamen altijd… maar later).

    Enfin, fijn dat je er weer bent.

    Willem

  4. Pingback: Vijf dagen Praag II En… een nieuwe WE | Platoonline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s