Niet het type

Het is de dag na Kerstmis en ik loop over straat en ik heb mijn mobiele telefoon in mijn hand en ik probeer iemand te bellen. Voor mijn gevoel probeer ik het te vaak. En ik ben helemaal niet het type om zo achter iemand aan te lopen dat ik eindeloos probeer hem aan de telefoon te krijgen.
Zes keer is het, ik bel zes keer en zes keer laat ik de telefoon net zo lang gaan totdat hij er vanzelf mee ophoudt, dat is na een keer of dertien geloof ik maar ik ben niet het type om te tellen hoe vaak de telefoon overgaat voordat ik de bezettoon krijg.
Ik ga naar huis en probeer het daar weer en er neemt weer niemand op en ik kan wel honderd redenen bedenken waarom hij niet op zou nemen en bij al deze redenen kan ik hem vergeven dat hij niet opneemt. Maar ik kan het iemand nooit vergeven dat hij me negeert – ik ben niet het type dat genegeerd zal worden verdomme en zeker niet door iemand waarvan ik weet dat hij me wil.
Ik stap in mijn auto en rij naar zijn flat. Nee, zeg ik tegen mezelf, ik ben niet het type om langs iemands huis te rijden om te kijken of hij er is, ik ben niet het type om te checken of iemand me opzettelijk negeert. Dus ik keer mijn auto en ik ga terug naar huis. Maar ik ben niet het type om niet te zien dat zijn auto op de parkeerplaats staat en dat er licht brandt in zijn flat.
Het is als ik later thuis zit dat ik besef dat ik vind dat ik al veel te ver ben gegaan, dat de les in nederigheid nu wel lang genoeg heeft geduurd want dit soort nederigheid leer ik niet meer, ik wil het niet leren want ik ben nederig genoeg geweest voor de rest van mijn leven.
Ik ben niet het type om me zo woedend te maken dat er een brandende steen is in plaats van mijn maag.
Ik ben niet het type om weer terug naar beneden te lopen en weer in de auto te stappen en naar zijn flat toe te rijden.
Het is licht en koud en blank zoals mijn hersenen. De muren zijn smerig geel zoals mijn tong. Ik ben niet het type om ergens zomaar naar binnen te lopen, om een deur te negeren, om onaangekondigd een kamer binnen te lopen.
Hij zit op de bank en doet niks anders dan me aankijken, niet eens aangedaan vanwege het feit dat ik voor hem sta hoewel er in ieder geval twee gesloten deuren tussen ons in stonden. Hij zwijgt en ik zwijg. De telefoon gaat en hij kijkt ernaar en ik kijk naar hem en ik bedenk dat ik niet het type ben om tegen hem te schreeuwen dat hij op zijn plaats moet blijven zitten en naar me moet luisteren.
Hij haalt adem om iets te zeggen en ik spreek voordat hij een woord uit zijn mond krijgt, ik zeg hem dat ik niet het type ben om een machinegeweer mee te nemen naar iemands huis om er weet ik wat mee te doen.
Maar dat is het niet. Want ik ben wel het type.
Ik ben hier en ik kijk recht in zijn ogen en ik kan niet anders dan lachen maar ik weet dat alleen mijn mond lacht en mijn ogen en de rest van mijn gezicht blijven achter en ik kan niet stoppen. Het lijkt wel of de lichten steeds feller worden en het lijkt wel of ik zelf steeds lichter word.
Altijd heb ik gedacht dat ik niet het type was om een geweer op iemand te richten en het leeg te vuren in één salvo, alle dertig of zowat patronen recht in iemands gezicht, langer dan drie seconden zal het waarschijnlijk niet duren en nu ben ik _______________

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Random writings, Schrijfsels. Bookmark de permalink .

Een reactie op Niet het type

  1. hartelijkehothulk zegt:

    Typisch typetje!
    Nee, typisch WISPELTURIG typetje!
    En dat is HELEMAAL niet erg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s