WE-300: Onderdrukken

Het geelwitte papier vlak onder de punt van mijn balpen wacht geduldig. De woorden in mijn hoofd wachten ook. Minder geduldig, maar ze kunnen er niet uit als ik niets doe, dus een keuze hebben ze niet.

Ik wacht eveneens.

Niet omdat ik geduld zou moeten opbrengen, of omdat ik nog moet kiezen of ik wel ga schrijven of niet. Ik moet schrijven; iets anders is geen optie. Maar de eerste zin die ik in mijn hoofd heb behoeft enige uitleg, en ik moet bedenken hoe ik die uitleg zo kort mogelijk geef zodat ik meteen tot de kern kan komen.

Ik schrijf: “Ben op kantoor, maar moet nu een beetje huilen.”

Alleen het schrijven van die woorden zorgt onmiddellijk voor een dambreuk in mijn hart. Ik grijp de zakdoek die ik naast me heb liggen en vang de tranen op voordat ze de pagina’s van mijn mooie dagboek onbeschrijfbaar maken.

Natuurlijk ben ik niets vergeten. Ik dacht alleen dat ik het achter me had gelaten. Dat ik het al verwerkt had. En nu blijkt ineens dat ik het doosje waar alles veilig in zat wel van alle kanten had bekeken, ik had het zelfs open gemaakt en er lang en breed in zitten staren. Misschien had ik de inhoud er zelfs even uit geschud om het wat beter te kunnen zien.

Maar verwerkt heb ik het helemaal niet. Alle dingen die ik me eerder die middag herinnerde, die ik naar boven had gehaald om mijn verhaal te kunnen doen en mezelf uit te leggen; ze waren ineens in een context terecht gekomen. Een hele grote.

De mens is veel te goed in het onderdrukken van gevoelens. Ik ben er zo goed in dat ik er nooit meer rekening mee had gehouden dat ik nog zo’n stuk te gaan had.

(Opdracht bij Plato.)

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Word Exact 300. Bookmark de permalink .

17 reacties op WE-300: Onderdrukken

  1. Nou of je mijn intelligentie beledigt of niet… maakt niet uit 😉
    Je hebt het prachtig verwoord.
    In mijn visie van iemand die in een vlaag van verstandsverbijstering voor zelfmoord koos en zich op het moment surpreme afvroeg of het wel het juiste was wat ze had kunnen doen.

  2. (Reismeer)Min zegt:

    Ach je mag me altijd beledigen met dit soort stukjes. Af en toe dobberde ik hier langs en was het zo suggestief stil. En dan kom je met dit.
    Het was het wachten meer dan waard.
    Eigenlijk maar één aanvullende suggestie, a.u.b. blijf schrijven..

  3. Plato zegt:

    Het is goed dat je het niet hebt uitgelegd. Dat zou zonder meer verschrikkelijk zijn geweest.Ik zou zelfs die laatste zinnen hebben afgezwakt. Want de plot is overduidelijk.

    Trouwens: een verhaal is geen raadsel. Het gaat er niet (alleen) om of je de bedoeling van de schrijver kan raden. Het gaat ook om de stijl, de spanningsboog en de sfeertekening. En die is hier dik in orde.

  4. Toaske zegt:

    Ik vind het een erg mooi stuk. Denk ook dat het in ieder geval om een overleden vrouw gaat. Of ze zelfmoord gepleegd heeft, dat zou ik niet met zekerheid kunnen zeggen. Ze kan ook vermoord zijn door een keuze die ze maakte in die ‘oorlog’.

  5. Het was stil buiten, het is nu stil bij mij, in mijn gedachten.
    Een we300 die inslaat Jackles.

  6. Novie zegt:

    Zeer bijzonder verhaal !

  7. Trui zegt:

    Je schrijft niet vaak, maar als je het doet, is het meteen een voltreffer.

  8. Ria zegt:

    Fantastisch ,een verhaal waar je stil van wordt

  9. Frans54 zegt:

    De oorlog woedde voor mijn gevoel vooral in haarzelf.

  10. Jenke zegt:

    goh dit is wel een indringend verhaal,al hoop ik dat het een ‘boze’droom is.

  11. jokezelf zegt:

    ik lees hierin dat de vrouw in coma ligt nadat ze met haar auto ergens tegenaan is gereden/gevlogen. Ze hoort de mensen naast haar praten over wat haar onomkeerbare keuze. Prachtig spannend beschreven verhaal.

  12. Plato zegt:

    Je ziet, ik ben er. Net als de vorige keren.

    Je hebt een goed stuk geproduceerd. Het moet een schok zijn te ervaren dat je kwetsbaarder bent dan je dacht en dat ‘het’ er nog altijd zit. Maar de beste methode om definitief af te rekenen is om het gebeurde in het bewustzijn terug te brengen en het daar te houden. En dat heeft de ik-figuur gedaan.

    Blijf je nu een tijdje langer in weblogland? Dat zou me nou blij maken.

  13. Wat kan ik goed invoelen wat je bedoelt!
    Helder en rakend geschreven, mijn complimenten!
    En ja onderdrukken kunnen wij mensen wel, tot op een gegeven moment de bom barst en alle dekseltjes van el doosje afvliegen, hoog de lucht in waar ze dan een tijdlang ongrijpbaar blijven drijven.

  14. jokezelf zegt:

    Ja, als je eenmaal begint met huilen, is er soms geen houden meer aan. Emotionele incontinentie noem ik dat ook wel eens. Volkomen zonder dat je het wilt, komen die tranen. Niet eens een herinnering, maar een enkel woord kan al voor zo’n dambreuk zorgen. Mooie WE.

  15. Voetje zegt:

    Het is de eerste keer dat ik bij jou kom lezen en ik gooi al met een compliment 😉 want ik vind het echt heel mooi geschreven!

  16. Dit raakt me, het is alsof ik iets over mezelf lees.
    ik heb dan ook een weblogpauze ingelast.
    Een we300 van grote klasse heb je geschreven!

  17. Min zegt:

    Ah je hebt de pen weer opgepakt. Wat fijn!!
    En tja je schrijfsel, ik blijf er fan van..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s