Een verhaaltje (omdat het hier zo stil is)

De wind joeg gewelddadig door de bomen, het regende dikke druppels en de houtsnippers op het pad waren donker gekleurd van het vocht.
Ze liepen in stilte, zij met haar gedachten bij hem, hij met zijn gedachten overal en daardoor helemaal nergens.
“Ik hou van regen en storm,” zei ze.
Hij boog zijn hoofd nog dieper en bleef stil.
Ze keek naar hem opzij. Er was iets helemaal verkeerd aan hem. “Ben je gelukkig?” vroeg ze.
Een van de dingen die hij zo fantastisch vond aan haar was haar directe manier van ter zake komen. “Ik denk het niet.” Een beter antwoord wist hij niet.
“Omdat het stormt?”
Hij boog zijn hoofd weer. Als dat eens waar was. Hij bleef stil staan en keek naar haar totdat ze ook stil bleef staan en zich naar hem omdraaide. “Het gaat niet.” Hij keek in haar grote ogen en verdronk. Hij wilde niet tegen haar zeggen wat hij ging zeggen. Hij wilde helemaal niets anders dan met haar op de bank in haar appartement zitten en zich beschermd voelen met zijn gezicht in haar rode haren.
“Wat bedoel je,” zei ze maar ze wist precies wat hij bedoelde.
Hij deed een paar stappen naar haar toe, liep langs haar heen, bleef weer staan en draaide zich naar haar om, wachtend tot ze hem weer aankeek. “Er is iets mis in m’n hoofd,” zei hij en hij besefte op hetzelfde moment dat zij de enige was tegen wie hij dit zomaar kon zeggen, zonder dat ze zou gaan vragen wat hij bedoelde. Hij knipperde met zijn ogen. “Ik weet echt niet meer wie ik ben. Ik kan niet bij je blijven.”
Ze was stil en nam de woorden in zich op. Na een tijdje zei ze: “Kan ik je niet helpen?”
Hij had geweten dat ze zoiets zou zeggen.
“We kunnen er toch samen uit komen?”
Hij schudde zijn hoofd. “Het is kapot,” zei hij na alweer een lange stilte. “Er is iets gebroken in mijn hoofd en ik kan het niet maken. Er zijn dingen die ik niet meer kan voelen, er zijn dingen die ik denk, dingen die altijd normaal zijn geweest maar die ik nu denk met de afstand van een schrijver, als iemand die het heeft verzonnen. De gedachten die ik heb zijn die van iemand anders. Ik voel er niks bij.”
“Je bent weer dood, zoals dat heet.” Er klonk iets scherps door in haar stem.
Hij boog zijn hoofd en wachtte even met antwoorden. “Het is erger deze keer.”
Ze knikte, zonder hem aan te kijken. “Ja.” Het was ongeduld. “We hebben dit al eens gehad hè?” Ze keek hem weer aan. “Zou je langzaam maar zeker niet toch eens een psych opzoeken?”
Hij keek haar diep in haar ogen en voelde hoe hij afstand nam, of afstand creëerde, hoe er afstand ontstond.
Ze zag zijn ogen donker worden en wilde onmiddellijk bij hem weglopen – omdat hij van het ene op het andere ogenblik veranderde in iemand die hij niet was. Of beter gezegd, in degene die hij was geweest toen ze hem voor het eerst ontmoette. Degene die ze niet aardig vond. Tegen beter weten in zei ze: “Toe nou. Kun je niet gewoon een keer gaan praten?”
Hij deed wat stappen achteruit. “Ik moet weg.”
Ze voelde dat ze wanhopig werd en vocht er met alle macht tegen. Geen enkele man zou haar wanhopig maken, ook een zo speciale niet, niemand. “Ga je naar Los Angeles?”
Hij liep nog een paar passen achteruit en knikte langzaam, over haar heen kijkend. “Ja.”
Zijn spullen stonden bij haar, hij had de sleutel van haar appartement, en ze wist zeker dat hij nooit meer bij haar zou komen en nooit zijn spullen zou komen halen. Hij zou weggaan, hij zou nu meteen een taxi nemen naar het vliegveld en weggaan en nooit meer terug komen. Ze noemde zijn naam en voelde tranen in haar ogen terwijl ze het zei.
Hij keek even in haar ogen en verdween toen uit haar leven.

Advertenties

Over Jackles

Filosoferende fantast.
Dit bericht werd geplaatst in Random writings. Bookmark de permalink .

4 reacties op Een verhaaltje (omdat het hier zo stil is)

  1. Audrey zegt:

    Jammer joh,
    maar, om je gekrenkte ego een beetje glad te strijken …… ik vind je schrijfsels leuk !!

  2. Toaske zegt:

    Ik ben begonnen aan de opdracht over het vele volk op de begrafenis. Maar het lukte helemaal niet. Ik heb een aantal van de verhalen van de finalisten gelezen. Althans, pogingen gedaan. Ik ben niet onder de indruk van die 11 verhalen. Maar goed, ik zal er wel niet genoeg verstand van hebben dan.

  3. Marloes zegt:

    Hier word ik alleen maar stiller van. Een nieuw juweeltje Jackles!

  4. Min zegt:

    Wat ging hieraan vooraf en hoe is het vervolg. Hij was naar LA en wwar bleef zij.
    En waarom vragen al die mensen toch steeds zo bot: En waar is je vriend? Zoals Loesje zegt: Leven is meervoud van lef..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s